וַיִּקְרָ֣א יַ֠עְבֵּץ לֵאלֹהֵ֨י יִשְׂרָאֵ֜ל לֵאמֹ֗ר אִם־בָּרֵ֨ךְ תְּבָרֲכֵ֜נִי וְהִרְבִּ֤יתָ אֶת־גְּבוּלִי֙ וְהָיְתָ֤ה יָדְךָ֙ עִמִּ֔י וְעָשִׂ֥יתָ מֵּרָעָ֖ה לְבִלְתִּ֣י עָצְבִּ֑י וַיָּבֵ֥א אֱלֹהִ֖ים אֵ֥ת אֲשֶׁר־שָׁאָֽל׃
און יַעְבץ האָט גערופֿן צום גאָט פֿון ישׂראל, אַזױ צו זאָגן: אױב בענטשן װעסטו מיך בענטשן, און װעסט פֿאַרגרעסערן מײַן געמאַרק, און דײַן האַנט װעט זײַן מיט מיר, און װעסט באַהיטן פֿון בײז, מיך ניט װײ צו טאָן –. און גאָט האָט אים באַשערט װאָס ער האָט געבעטן.
מיר האָבן דערווײַל ניט קיין פּירושים אויף דעם פּסוק. פּרוּווט ביטע שפּעטער נאָך אַ מאָל.